Het is belangrijk om te beseffen dat ons natuurlijke kleurgevoel gebaseerd is op het gebruik van kleur, zeg maar zoals kunstenaars met kleur omgaan. Vandaar dat er een gapend gat ligt tussen wetenschap en kunst. Wetenschappers zijn op zoek naar een objectieve maat voor kleur, terwijl schilders kleur gebruiken op een palet.

Niet subjectief maar objectief
Sinds Maxwell rond 1850 een theorie ontwikkelde om kleuren natuurwetenschappelijk te definiëren weten we dat kleur niet subjectief hoeft te zijn. Echter om net zo makkelijk te kunnen rekenen met kleur als je kleur kunt mengen op een palet moet er meer gebeuren. Wat we nodig hebben is een fotospectraalmeter om kleuren exact vast te leggen en een computermodel om de mengverhoudingen te verrekenen. Maar ook de kleurruimte van het kleurpalet moet dan objectief vast komen te liggen, anders gaat het niet. En dat is precies wat een kleurprofiel doet. In het CieLAB-model, waarin iedere kleur een exacte waarde heeft, wordt daarmee van de ene naar de andere kleurruimte gerekend.

Exacte kleuren
Hoe moet een ontwerper die exacte kleuren wil te werk gaan als kleur zo subjectief lijkt te zijn? Wat te doen als het natuurlijke gevoel voor kleur indruist tegen de wet van de getallen? Is het gapende gat wel te overbruggen? In het analoge tijdperk leidde de lithografie nog tot eindeloze diskussies tussen professionals en vooral tot teleurstelling bij de opdrachtgever. Vandaag de dag is dit niet meer nodig. De hoofdzaak is dat er met een geautomatiseerde digitale workflow voorspelbaar gedrukt kan worden. Dit maakt het mogelijk dat een ontwerper met zijn opdrachtgever nu zelf beelden kan beheren en distribueren, zonder tussenkomst van professionals. Als we uitgaan van correcte beelden is lithografie namelijk niet meer nodig. Fouten kunnen fotografisch, dus aan de bron, worden gecorrigeerd. En een digitale print is vervolgens een contractproef, mits de juiste procedure wordt gevolgd.